Trudno oprzeć się reklamowanej książce wspomnieniowej Wojciecha Manna pt. „RockMann, czyli jak nie zostałem saksofonistą” (Wydawnictwo Znak). Zresztą, reklama byłaby tu zbyteczna, bo nazwisko mówi samo za siebie, a popularność idąca w parze z wiedzą i profesjonalizmem właściciela tegoż nazwiska z góry gwarantują satysfakcję. Jak w reklamie właśnie.

Wojciech Mann to człowiek instytucja. Dla większości z nas przede wszystkim dziennikarz, od lat kojarzony z radiową „Trójką”, chociaż na koncie ma też epizody w innych stacjach. Człowiek, który nie boi się autoironii, wykazuje specyficzne poczucie humoru, serwując dowcipy na poziomie nierzadko abstrakcyjnym. Stąd zresztą niezwykłe powodzenie jego programów telewizyjnych, dawniej prowadzonych także do spółki z innymi osobowościami. Do tego były redaktor czasopisma – nie boję się tego sformułowania – „kultowego”, czyli magazynu „Non Stop”, które w latach osiemdziesiątych przemycało nam setki informacji o światowych listach przebojów, koncertach i albumów.

Bo Mann to oczywiście przede wszystkim muzyka. Zna się na niej doskonale odkąd sięgamy pamięcią. Niekwestionowany autorytet, autor pewnie jednego z największych zbiorów płyt w dziejach polskiego kolekcjonerstwa. Tłumacz filmów dokumentalnych poświęconych muzyce, organizator i animator wielu imprez muzycznych, konferansjer, juror, ekspert. Choć w swojej książce skromnie przenosi należną mu chwałę na innych redaktorów – jego osobistych guru dziennikarskich – tak naprawdę z nikim innym, tak jak z nim, nie liczą się dzisiaj zarówno wytrawni koneserzy produkcji artystycznych, jak i całe zastępy zwykłych fanów dobrego grania.

Wojciech Mann to kawał historii polskiej estrady: pierwszych w Polsce koncertów zespołów „brytyjskiej inwazji”, ważnych wydarzeń jazzowych, przyjazdów światowych megagwiazd... Dziś to już może nie robi takiego wrażenia, ale w tamtych czasach – epoce przaśnego PRL-u – przypisywano tym wyczynom niemal nadnaturalne właściwości. Nie bez powodu występ Rolling Stonesów w 1967 roku w warszawskiej Sali Kongresowej przyrównuje autor do wylądowania latającego spodka w centrum Warszawy.

W wielu przywoływanych anegdotach Mann przypomina o tej konfrontacji dwóch cywilizacji: powiewu wielkiego świata, jaki zdołał wtargnąć przy każdym koncercie – i naszej, szarej jak mydło, socjalistycznej codzienności. Ale właśnie tu nachodzą mnie pewne, jedyne na szczęście, wątpliwości: do kogo skierowana jest właściwie taka książka? Wielokrotnie autor wyjaśnia pewne oczywistości, zatem należałoby uznać, że pisze dla ludzi młodych, którzy już tamtych czasów nie pamiętają. Jednak, jeżeli tak, to za mało tu, mimo wszystko, tła obyczajowego; dowcip nie zastąpi czasem konkretnej, rzetelnej informacji.

Natomiast jeżeli ta pozycja przeznaczona jest dla nieco starszych fanów muzyki – a podejrzewam, że tak będzie w większości przypadków – wiele upraszczających opisów można było sobie darować, a w ich miejsce wrzucić więcej czysto muzycznych ciekawostek. Bo nie jest to, wbrew pozorom, typowa autobiografia; Mann ucieka przed wprowadzeniem wielu typowych dla tego gatunku elementów.

Poza wszystkim czyta się to znakomicie; w zasadzie na lekturę wystarczą dwa popołudnia. Czy to wada, czy zaleta? Niech Państwo sami ocenią.

Tomasz Chomiszczak

Written by :

Aneta Wielgosz